شب و علی

علی آن شیر خدا شاه عرب

الفتی داشته با این دل شب

شب ز اسرار علی آگاه است

دل شب محرم سرّالله است

شب علی دید به نزدیکی دید

گرچه او نیز به تاریکی دید

شب شنفته‌ست مناجات علی

جوشش چشمه‌ی عشق ازلی

به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک

که من چو لاله به داغ تو خفته*ام در خاک

چو لاله در چمن آمد به پرچمی خونین

شهید عشق چرا خود کفن نسازد چاک

سری به خاک فرو برده*ام به داغ جگر

بدان امید که آلاله بردمم از خاک

چو خط به خون شبابت نوشت چین جبین

چو پیریت به سرآرند حاکمی سفاک

بگیر چنگی و راهم بزن به ماهوری

که ساز من همه راه عراق میزد و راک

به ساقیان طرب گو که خواجه فرماید:

?اگر شراب خوری جرعه*ای فشان بر خاک?

ببوس دفتر شعری که دلنشین یابی

که آن دل از پی بوسیدن تو بود هلاک

تو شهریار به راحت برو به خواب ابد

که پاکباخته از رهزنان ندارد باک

وين همه جلوه و در پرده نهانی گل من

وین همه پرده و از جلوه عیانی گل من

آن تجلی که به عشق است و جلالست و جمال

و آن ندانیم که خود چیست تو آنی گل من

از صلای ازلی تا به سکوت ابدی

یک دهن وصف تو هر دل به زبانی گل من

اشک من نامه نویس است وبجز قاصد راه

نیست در کوی توام نامه رسانی گل من

گاه به مهر عروسان بهاری مه من

گاه با قهر عبوسان خزانی گل من

همره همهمه*ی گله و همپای سکوت

همدم زمزمه*ی نای شبانی گل من

در بهاران سری از خاک برون آوردن

خنده*ای کردن و از باد خزان افسردن

همه این است نصیبی که حیاتش نامی

پس دریغ ای گل رعنا غم دنیا خوردن

مشو از باغ شبابت بشکفتن مغرور

کز پیش آفت پیری بود و پژمردن

فکر آن باش که تو جانی وتن مرکب تو

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه

زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست

این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز

دوش گیریم و به خاکش برسانیم که چه

آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز

بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه

دور سر هلهله و هاله*ی شاهین اجل

کسي نیست در این گوشه فراموشتر از من

وز گوشه نشینان توخاموشتر از من

هر کس به خیالیست هم آغوش و کسی نیست

ای گل به خیال تو هم آغوشتر از من

می*نوشد از .....

حالا چرا

آمدي، جانم به قربانت ولي حالا چرا           بي وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشدارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي            سنگدل اين زودتر مي خـواستي، حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست           من که يک امروز مهمان توام، فردا چرا

نـازنينا ما بـه ناز تو جواني داده ايم             ديگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا

وه که با اين عمرهاي کوته بي اعتبار           اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چرا

شورفرهادم به پرسش سر بزير افکنده بود              اي ـب شيرين جواب تلخ سربالا چرا

اي شب هجران که يکدم در تو چشم من نخفت           اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي کند            در شگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا

در خزان هجر گل اي بلبل طبع حزين                 خامُشي شرط وفـاداري بود، غوغا چرا

شهريارا بي حبيب خود نمي کردي سفر                  اين سفر راه قيامت مي روي، تنها چرا

شنيدم جواني ،پليد و شرور                     به مادر همي ، تاختي از غرور

به سيلي بيازرد رخسار او                       زدي صدمه بر جسم بي زار او

بدانسان كه با حال اندوهگين                             بيفتاد مادر به روي زمين

جوان پاره سنگي گرفتي دست                     سر مادر بي بينوا را شكست

تني را كه تاب و تواني نداشت                       به بالاي كوه بلندي گذاشت

كه تا طعمه گرگ صحرا شود                     مگر عيش و نوشش مهيا شود

چو مي خواست برگردد آن تيره بخت                   بناگاه مادر بناليد سخت

كه اي كردگار حكيم بزرگ                             نگردد جوانم گرفتار گرگ

خدايا ز فرزند من دست گير                       كه سالم از اين كوه آيد به زير

به موسي خطاب آمد از دادگر                     كه موسي برو مهر مادر نگر

ببين مهر مادر چه ها مي كند                             جفا ديده اما وفا مي كند

ببين مهر مادر بود تا كجا                                جواب جفا را دهد با وفا

از ين مادر با وفا دل پريش                     منم مهربانتر به مخلوق خويش

مادري بود و دختر و پسري                       پسرك از مي محبت مست

دختر از غصه پدر مسلول                       پدرش تازه رفته بود زدست

يك آهسته با كنايه ،طبيب                      گفت با مادر اين نخواهد رست

ماه ديگر كه از سموم خزان                     برگها را بود به خاك نشست

صبري اي باغبان كه برگ اميد               خواهد از شاخه حيات گسست

پسر اين حال را مگر دريافت                بنگر اينجا چه مايه رقت هست

صبح فردا دو دست كوچك طفل               برگها را به شاخه ها مي بست

خان ننه

خان ننه هاياندا قالدين       بئله باشيوا دولانيم               نئجه من سني ايتيرديم!

داسنين تايين تاپيلماز       سن اولن گون عمه گلدي           مني گتدي آيري كنده

من اوشاق نه آنليايديم؟    باشيمي قاتيب اوشاقلار       نئچه گون من اوردا قالديم

قاييديب گلنده باخديم        يئريوي يغيشديريبلار         نه اوزون و نه يئرين وار

"هاني خان ننه م "سوروشدوم   دئديلر كه:خان ننه ني             آپاريبلا كربلايه

كه شفاسين اوردان آلسين     سفري اوزون سفردير     بير ايكي ايل چكر گلينجه

نئجه آغلارام ،يانيخلي     نئچه گون ائله چيغيرديم         كه سسيم سينم توتولدي